How to: Millennials én je eigen gevoel leren begrijpen

Je kent het wel. Je probeert je gevoel onder woorden te brengen, maar het komt nét niet lekker over. Jongvolwassenen van tegenwoordig, maar met name millennials, kampen met het feit dat wij niet meer volgens de Dikke van Dale communiceren maar met onze eigen taal. Wij vinden dingen ‘lekker’ gaan, voelen ons soms in het weekend ‘brak’ en onze vrienden zijn ‘chill’. Maar verstaan we elkaar echt? Of worstelen we ons een weg door de snelle veranderingen van taal en raken we daardoor ook de communicatie met onszelf kwijt?

Is brak een gevoel?

Uitgeverij Haystack wees ons op het boek ‘Is brak een gevoel?‘ Een boek geschreven voor en door millennials. In dit boek zijn verhalen gebundeld die precies weergeven hoe lastig gevoelens zijn. Waarom hebben wij zo veel moeite met het uiten van onze gevoelens? Uiteindelijk is communiceren een kwestie van het herkennen van je gevoelens en dat omzetten in woorden. Dat is precies waar het misloopt. Want onze generatie kampt met het grote probleem van gevoelens niet altijd kunnen herkennen als pure gevoelens, de vele keuzes die hier vervolgens bij komen kijken en de worstelingen die hiermee gepaard gaan. Als je al geen keuze kunt maken uit tien verschillende soorten koffie, hoe zou het dan wel easy peasy zijn om onder woorden te brengen hoe het écht met je gaat?

Het is mijn probleem en niemand hoeft het te horen

Iedereen kent wel het moment van dichtslaan. Niet weten hoe te reageren en de frustratie die hierop volgt. En dat heeft volgens dit boek niks te maken met het feit dat de een verbaal sterker is dan de ander, maar puur met het feit dat het soms niet zo simpel is om woorden te linken aan gevoelens. Vijftien mensen doen hun verhaal en de een is herkenbaarder dan de ander. Renee vertelt dat ze zich altijd als een enorm sterk persoon heeft neergezet, waardoor mensen het idee kregen dat ze geen hulp nodig had. Nanette omschrijft dat ze haar intuïtie in twijfel nam op het moment dat alles in haar leven ineens was misgegaan en ze dit niet had zien aankomen. Ruben geeft aan te hebben gedacht alles wel zelf te kunnen en ervaarde kritische feedback tegelijkertijd als een klap in z’n gezicht.

Waren zij allen dan toch niet goed genoeg? Ik zou meer verhalen kunnen omschrijven, maar ik stel voor dat je daar lekker het boek voor koopt. De essentie van het boek is dat wij kampen met ongelooflijk veel “moeten en kunnen” waardoor we soms vergeten wat we “willen en ervaren” en dat we het niet altijd maar zelf hoeven te doen. En dat kan ik niet beter onder woorden brengen dan met mijn eigen verhaal.

Wij kampen met ongelooflijk veel moeten en kunnen

Hoe mijn eerste ‘grote mensenbaan’ gelijk mijn ondergang werd

Mijn verhaal gaat terug naar mijn eerste baan. Na twee studies en een tussenjaar werd ik aangenomen bij een jong en energiek bedrijf waar ik ‘consultant’ werd. Dit klinkt rete-chique voor een eerste baan, maar het kwam er vooral op neer dat ik mijn eigen klantenbestand van advies voorzag en hen iets probeerde te verkopen. Dit gebeurde de ene maand met meer succes dan de andere.

Samen met een team worstelden we ons door de jungle van targets, bonussen en een jaarlijks groeiende omzet. We vierden onze successen, maar moesten ook slikken als een target niet werd gehaald. Toen ik hier net werkte, werd mij een target voor de neus gehouden waar ik van schrok. Moet ik dát in een maand aan omzet behalen?! Het leek een enorme berg, maar vier maanden later lukte het toch.

Net als bij het spelen van spelletjes kan ik zeer onverschillig reageren als ik niet win (‘Och, het is niet erg. Volgende maand meer geluk. Het was ook wel een heel pittige maand.’), maar in extase zijn als ik het wél eens behaal (‘HA! Gewonnen!’ – of dansend – ‘Tatatadadada Ik sta bovenaan.’). Openlijk balen deed ik destijds dan ook niet aan, maar openlijk vieren wel. Een heel turbulente eerste baan inclusief (betaalde) reisjes door heel Europa naar het hoofdkantoor of om nieuwe diensten uit te testen. Toch best wel chique dus.

Mijn gevoel blokkeerde

Op een zekere dag in januari blokkeerde ik. De feestdagen waren net voorbij en de drukste maand van het jaar was begonnen. Voor vakanties was geen tijd, werken stond op nummer 1. Maar op die januaridag was ik moe. Zo moe. Mijn rug deed zeer, ik sliep slecht, was humeurig en had het gevoel niet meer tot rust te kunnen komen. Het lichtje ging spreekwoordelijk uit. Mijn huisarts gaf het label ‘overspannen’. Overspannen, dacht ik? Ik? Ik ben nog geen dertig!

Schouders eronder en weer door. Hulp vragen is niet nodig. Echt niet.

Compleet in de war werd ik ziek gemeld. Gelukkig kwam ik in contact met een fantastische bedrijfsarts. Later begreep ik dat je hier geluk mee moet hebben. Mijn arts wist mij een flinke spiegel voor te houden waarin hij mij liet zien dat ik mezelf had aangeleerd prestaties als standaard te zien. Een doel niet halen of een plan niet uitvoeren zag ik kennelijk onbewust als falen. Mijn gevoel was volledig uitgeschakeld en ik ging alleen nog maar voor de cijfers.

Ik ben altijd opgevoed met de mentaliteit: vallen en weer opstaan. Gaat iets fout? Schouders eronder en weer door. Toen ik nog paardreed was dit het letterlijke advies: val je er vanaf? Spring er gelijk weer op, want anders word je bang. Dit advies had ik kennelijk iets te letterlijk genomen. In plaats van hulp vragen bij collega’s, vrienden, familie, wie dan ook, dacht ik het zelf te moeten oplossen. Ook hulp vragen voelde als falen. Om hulp vragen betekende bij mij: ‘ik kan het niet’ en ‘ik ben niet goed genoeg’. Anderen vroegen toch ook niet constant om hulp? En wanneer ze dit wel (te veel) deden werd dit door zowel mijzelf als anderen als irritant ervaren.

Leren praten over gevoel

Gelukkig veerde mijn lichaam relatief snel terug na een periode van rust. Wandelen werd mijn nieuwe hobby. Een trouwe achterban (van zowel vrienden als collega’s) stond voor mij klaar wanneer ik het nodig had. Voor mij bleek dat genoeg om terug te kunnen krabbelen en vervolgens door te stromen naar een baan die beter bij mij paste en een omgeving had zonder maandelijkse targets.

Ook bleef het schema dat de bedrijfsarts had opgesteld lange tijd een leidraad voor mijn eigen gevoel. Hij gaf aan dat er een groot verschil zit tussen voelen en denken. Wanneer ‘denken’ het overneemt van ‘voelen’ ontstaat er onrust, waardoor je stresshormonen aanmaakt. Wanneer ‘voelen’ de leidraad vormt in je leven draait het om jezelf en ontstaat er rust. En hoe meer rust je ervaart, hoe beter je dit kunt uiten.

Zorg dat ‘voelen’ wat meer de leiding neemt, ‘denken’ is niet altijd beter

Elimineer stress door te praten

Ze zeggen wel eens dat zitten het nieuwe roken is. Wat mij betreft is stress het nieuwe roken. Onze generatie loopt zo hard tegen een muur aan dat stress een vast onderdeel is in het leven. Het niet kunnen communiceren en het niet luisteren naar je gevoel zorgt ervoor dat wij enorm streng voor onszelf zijn. Het boek ‘Is brak een gevoel?’ bewijst dit ook. In alle verhalen komt het naar voren dat we onszelf een bepaalde druk opleggen waarvan we denken dat de maatschappij die van ons vraagt.

Wanneer we echter leren omdenken en het van een andere kant bekijken dan accepteert de maatschappij ons alternatief prima. We moeten er alleen over leren praten. Ik heb leren praten met mijn vrienden. Mijn familie. Mijn bedrijfsarts. Sommigen schrokken ervan. Maar hulp en lieve berichten kwamen spontaan uit alle hoeken. Wat bleek: ik hoef het helemaal niet alleen te doen. En kom je niet uit je woorden? Dan blijf je net zo lang praten tot het wel lukt.

Word de chillste versie van jezelf

Worstel je wel eens met jezelf? Of met je plaats in de maatschappij? Of misschien gewoon in je eigen vriendengroep? Lees dit boek. Niet om tot baanbrekende antwoorden te komen, maar wel om herkenning te vinden in de verhalen. Zie dat je niet de enige bent die het af en toe allemaal niet meer zo goed weet en zie ook dat er altijd een uitweg is. Aan alle generatiegenoten zou ik het advies geven dit boek bij de boekhandel te bestellen!

Zolang de wereld nog op pauze staat, kun je er maar beter voor zorgen dat de chillste versie van jezelf klaarstaat om straks de wereld te veroveren als we weer op dat volle terras zitten en uit tachtig biertjes kunnen kiezen. Of op het moment dat de kantoortuinen weer opengaan en je je door de opnieuw veranderende werkwereld moet vechten. Of gewoon om te bevinden dat je het zo slecht nog niet doet en je af en toe een beetje lief voor jezelf mag zijn. En dit alles door te praten. Topper!

Wil je meer lezen over dit onderwerp? Check dan eens dit artikel met tips hoe je leert om voor jezelf te kiezen en dit artikel over hoe je nou eens echt een keer pauze neemt (trap een keertje eventjes harder op die rem).

Disclaimer: Dit artikel is geschreven als review over het boek ‘Is brak een gevoel?’ van Uitgeverij Haystack / Dialoog. Hoewel zij het boek beschikbaar hebben gesteld is de content volledig door VLWSSN geschreven.

Inge Renes
Inge is een reislustige vakidioot. Valt er iets te regelen, dan staat ze vooraan de rij te springen om mee te doen. Zo ook met het delen van kennis over volwassen worden. Want dit gaat met vallen en opstaan, ook bij haar.

Dit vind je misschien ook wel leuk

Zoeken

Nieuwste artikelen